عملکرد حنجره هنگام تنفس

در تنفس آرام، مدخل حنجره (گلوتیس) باز می شود. در این حالت تارآواها نیز باز هستند و دهانه گلو به شکل مثلثی در می آید؛ اما در تنفس قوی و شدید، غضروف های هرمی بر اثر انقباض ماهیچه های هرمی – انگشتری خلفی به سمت خارج می چرخند و چین های صوتی از هم دور می شوند، دهانه ی گلوتیس بازتر می شود و به شکل پهن و لوزی شکل در می آید. در این حالت، قُطر نای و حنجره برای عبور بیش از پیش هوا باز می شود.

عملکرد حنجره هنگام بَلع

هنگام بلع، شکاف دهلیزی و تارآواها بسته شده و مدخل حنجره باریک تر می شود. حنجره بر اثر انقباض ماهیچه های انقباضی حلق، که به غضروف تیروئید و انگشتری وصل هستند، به سمت بالا و جلو کشیده می شود و غضروف اپیگلوت به سمت پایین یعنی به سمت غضروف های هرمی می آید. مری نیز که به پشت غضروف انگشتری متصل است باز می شود. تمام این تحرکات باعث تنگ تر شدن و فشردگی مجرای حنجره می شود، تا ضمن تسریع عمل بلع طبیعی، مدخل ورود مواد غذایی به ریه به طور کامل مسدود شود.

عملکرد حنجره هنگام تولید صوت

هنگام تولید صوت غضروف های هرمی و چین های صوتی به هم نزدیک می شوند و هوا را با فشار از میان گلوتیس بسته به بیرون می رانند و موجب ارتعاش چین های صوتی در مقابل یکدیگر می شوند. در این حالت، صوت تولید می شود. هر چند میزان کشش تارآواها توسط ماهیچه های صوتی و هرمی – تیروئیدی تغییر می کند، اما در این حالت، فرکانس های محدودی تولید می شود. برای ایجاد کشش بیش تر تارآواها در فرکانس های زیرتر، نیاز به حرکت فک پائین است که کاری مکانیکی است و باید آگاهانه انجام شود.

عملکرد حنجره هنگام حبس نفس

بر اثر حبس نفس در حفره ی قفسه سینه و به دنبال آن، انقباض وسیع تمام ماهیچه های تنه، حنجره بسته می شود. بسته شدن حنجره هنگام کار فیزیکی سنگین مانند برداشتن وزنه ی سنگین باعث عدم خروج هوای بازدمی از ریه می شود؛ در پی آن، تمام ماهیچه های شکم، قفسه سینه، سر، صورت و گردن منقبض می شوند و این حالت، استحکام تنه و افزایش قدرت و توان ماهیچه ای را به دنبال دارد.

avasaz.org